Moras, mermeladas e xeleas

Clitemnestra esperaba sin impaciencia el regreso de Egisto, aunque nunca se habían separado desde el día de los amores, y pasaba aquellos días consumiendo las más de las horas pintando a la acuarela las etiquetas para los frascos de mermelada de mora y para las cajas de jalea de membrillo, que eran ambas un triunfo de su confitería…

Un hombre que se parecía a Orestes.

Empezan a madurecer as moras nas silveiras galegas. Con elas podemos facer marmeladas, xeleas, tortas, licores. Unhas boas moras maceradas en augardente e azucre, pode que cun algo de auga se queremos rebaixar a graduación, fan un excelente licor.

Para unha marmelada so hai que cocer as amoras cun pouco de auga, engadir azucre (algo menos de peso de azucre que de amoras, inda que cada quen lle pode dar o seu toque de doce), cocer ata que espese e envasar en tarros de cristal ben tapados. Eu prefiro pasar a marmelada polo chino ou pasapurés antes de envasala, para sacar así as moitas sementes que teñen as amoras e que se meten, molestas, entre as moas.

A xelea é unha preparación algo máis complexa que a marmelada, pero moi fácil de facer. No caso das amoras é, dende logo, máis exquisita que a marmelada. Faise en dous días.

O primeiro día cócense as moras cun pouco de auga. Un vaso ou algo menos por cada quilo de froita. Mentres cocen podemos esmagalas ben cunha culler ou incluso trituralas coa batedor.

Unha vez que están ben cocidas, póñense nun saco de tea limpo e cólganse nun sitio fresco poñendo una cazola debaixo. Tratase de recoller o líquido que escorran, que é o que imos empregar para a xelea. Por favor, laven o saco cun xabón sen olor e sen poñerlle suavizante, que pode dar sabores estraños.

Se non dispoñemos dun saco podemos facelo cun anaco de lenzo ou empregar calquera escorredor ou coador grande que teñamos na cociña e despois eliminar tódalas impurezas cunha manga do café, que están á venda en calquera ferraxería.

Deixamos as moras escorrendo toda a noite e ao día seguinte medimos o líquido resultante. Poñémolo nunha pota ao lume e agregamos 400 gramos de azucre por cada litro de líquido. Eu poño tamén o zume dun limón.

E a cocer a lume lento e sen deixar de remexer para que non se pegue. Para saber se está no seu punto de cocción collemos unha pinga de xelea cunha culler e poñémola no borde inclinado dun prato. Se a pinga corre polo borde do prato, precisaremos cocer aínda máis a xelea. Se, pola contra, se pon sólida de inmediato ou anda moi a modiño pola louza, entón sabemos que a xelea está cocida e podemos envasala como xa dixemos

Cando arrefríe a xelea vai coller consistencia e quedará sólida. Non pasa nada se, unha vez fría, aínda queda algo líquida ou non tan sólida como queriamos. Basta con poñela a cocer outra vez e deixala arrefriar de novo.

É mellor quedarse algo curto na cocción, que rectificamos cocendo a xelea de novo, que pasarse da conta, xa que obteriamos un produto demasiado duro e ata pode suceder que non calle porque unha cocción excesiva pode destruír a pectina, que é a substancia que fai que a xelea solidifique.


One Comments

Deixa unha resposta