Colineta

Hoxe tócalle o turno aos sellos gastronómicos de Albania, una país europeo bastante descoñecido para nos. A mellor, pero escasa, referencia sobre a súa cociña, atopeina na web da asociación Albania 2001, en francés. Na wikipedia podemos atopar información en galego sobre o país, pero non sobre a súa cociña e gastronomía.

Fiel ao seu compromiso con Galicia, o PSOE celebrou onte a festa dos socialistas galegos en Caldas de Reis, como é habitual despois de cada verán.

Din que Fraga contaba os asistentes aos actos do PP polo número de racións de empanada despachadas. Igual por iso, para non parecerse a Fraga, os socialistas galegos se decantaron por unha especialidade “galega” máis difícil de recontar: a paella.

O certo é que na foto ten boa pinta, pero o acerto na elección do menú lembra aquel da primavera pasada, cando a Xunta (unha consellería do Bloque) presentou a súa oferta turística en Nova York da man dun restaurante italiano.

Tampouco de salvan os do PP. En Mondoñedo, con alcalde deste partido, elixiron un viño de Rioxa para celebrar os 850 anos das San Lucas, que se celebran o mes próximo.

A gastronomía galega agradécelles a uns e outros a eficaz promoción. Supoño.

Seguindo coa recentemente encetada sección de filatelia, presento hoxe esta edición portuguesa, correspondente ás Illas Azores, de dous selos nos que o motivo é o polvo guisado, cuxa receita se explica en portugués e inglés.

De seguido reproduzo a receita, no seu portugués orixinal:

“Tomase un polvo, despois de bem “verdascado” (batido com um pau redondo sobre uma superficie lisa), lavado e escorrido, cortase en pedaços e vai ao lume num tacho com um pouco de azeite, cozendo apenas na água que destila, em lume brando, mexendo para nao pegar.

Fazese um reforgado com azeite, cebola, alho, louro, massa de malagueta e salsa. Quando este fica pronto junta-se-lhe o polvo e o caldo em que cozeu. Estando o polvo macio, rega-se a pouco e pouco con vinho de cheiro. O último tempero é o sal. Querendo, incorporam-se no tacho, antes do final, batatas aos cubos pequenos.”

Hai pouco máis dun ano escribía sobre as amoras e a deliciosa xelea que con ela se pode facer e que recomendo a todo aquel que teña unhas silveiras á man e poida ir recoller algo desta froita silvestre que nos regala a nosa natureza.

Leo agora que en Canarias, no municipio tinerfeño de Taganana, as moras empregaronse tradicionalmente para elaborar un viño reputado como medicinal. Falamos, neste caso, das amoras de moreira, que en Galicia non é fácil atopar.

Dun tempo a esta parte, entre os non iniciados a filatelia está de capa caída por mor do caso do Forum Filatélico.

Pero os coñecedores deste mundo, afeccionados ao coleccionismo filatélico, seguen adiante coa súa paixón, que en principio non é a miña. Mais miren por onde, dende hai algúns días son propietario dunha estupenda colección de selos dedicados á gastronomía. Cada ano os países europeos fan unha edición especial de sellos dedicados a un tema concreto. En 2005 tocoulle o turno á gastronomía, así que este verán fun obsequiado por meu irmau, filatélico con posto de venda na Plaza Mayor de Madrid, con esa colección completa que, pouco a pouco, irei amosando nesta nova sección de Colineta.

Por azar inaugura a serie este selo de Xeorxia, un dos países da antiga Unión Soviética, que nos amosa o seu pan tradicional e a maneira de preparalo. Algo de información, en inglés, sobre a cociña xeorxiana pode atoparse aquí.

A cousa ten coña. Galicia manda para Asturias unha gran parte da súa produción de fabas e despois, polo que se ve, algunha volve para aquí, despois de que lle cambiaran o nome, claro está.

En Meis péganlle forte á culler. En pleno xullo fan a festa dos callos e ao comezar setembro a da fabada, que é un guiso asturianos por moito que en Galicia tamén se guisaron fabas dende sempre.

Postos a celebrar a festa da fabada, parece preciso que as fabas sexan asturianas, así que aló van mercar os 270 quilos que precisaron, tal como asegura La Voz de Galicia, que non especifica se tamén o lacón, os chourizos ou a morcilla viñeron do país veciño. Postos a ser puristas, puideron ata traer a auga da fonte de Covadonga.

Para rematar a faena, o antecitado xornal titula hoxe que “Meis agota las ricas fabes”. Estes da Voz aínda non dan unha a dereito coas pobres fabas: ou lles chaman “habas”, que non son tal, ou teñen que recorrer ao asturianísimo “fabes”. Se un día escriben sobre o queixo de Cabrales agardo que nos ilustren dicindo que se fai con leite de “vaques”, “que no te se moi bien como se dice en jallejo”.

Ao remate da final do Campionato do Mundo de Baloncesto, os locutores da radio dicían que dentro de vinte anos todos falaremos de onde estabamos hoxe cando a selección española se proclamou campiona do mundo.

Por se o esquezo, escribirei que eu estaba facendo un tempura de mexillóns e cabaciños que resultou todo un éxito. Resulta que a do tempura é una técnica de ida e volta. Foron os frades portugueses que tentaron cristianizar Xapón a partir do século XVI os que ensinaron aos naturais do país a técnica do rebozado. Os cociñeiros xaponeses perfeccionaron aquila técnica ata inventar o “tempura”, palabra qu segundo teño lido podería proceder do portugués “tempero”, o mesmo que “arigato” pode proceder de “obrigado” que ambos significan o mesmo: gracias.
Pero volvendo sobre o rebozado, sempre que tentei cociñar tempura, seguindo as instruccións de todo tipo de cociñeiros xaponeses, españois ou de onde foran, o resultado era abondo diferente do que acostuman a servir nos restaurantes. Ás veces desastroso.
E resulta que a cousa é máis sinxela do que parece. Abonda con empregar unha fariña preparada para tempura (diso non falan os cociñeiros, que ao millor a usan), que se compón dunha mestura de fariña de trigo e millo, sémola de trigo duro e levadura química. Mesturase cun pouco de auga morna… e a fritir.

Non hai foto porque os comensais foron máis rápidos que o fotográfo, pero o resultado foi tan bo coma en calquera restaurante. Os mexillóns estaban previamente cocidos e os cabaciños cortados en todas. Todo secado con papel de cociña antes de rebozalo (se o produto a rebozar está húmido o resultado desmerece moito).

A fariña da que falo é da marca Harimsa, que eu merquei nun Carrefour. Da mesma marca xa probara outro preparado (fariña de trigo con sémola de trigo duro) para fritir peixe, que tamén da un resultado espectacular. A peituga de polo rebozada nesa fariña e fritida queda tamén deliciosa.

Na web de Harimsa vin que teñen outros preparados interesantes, que probarei algún día.